NGC۱۶۷۲ كه از نيمكره جنوبی زمین قابل رويت است، معمولا از روبرو ديده می‌شود و ناحيه‌ی پُر فشار و حرارتی نيز در آن قابل تشخيص است. اين ناحيه كه در انتهای ميله كهكشانی قرار دارد، محل انفجارهای ستاره‌ای برای تولد ستاره‌های جوان است و در اين عكس به خوبی ديده می‌شود. اين كهكشان از نمونه‌های اوليه كهكشان‌های مارﭘيچی است و با نمونه‌های ديگر اندکی تفاوت دارد، زيرا بازوهای مارﭘيچی آن به طرف مركز كهكشان نمی‌ﭘيچند؛ بلکه به طرف انتها‌ی دو ميله پُر ستاره كه هسته را محصور كرده‌اند، می‌روند.
اختر‌شناسان بر اين باورند كه كهكشان‌های مارﭘيچی میله‌ای مكانيسم مشخصی دارند؛ به‌ طوری كه همواره گاز و غبار از ديسک كهكشانی به طرف هسته سوق داده می‌شود. اين فرآيند قسمت ميله‌ای را به محل تولد ستارگان تبديل می‌كند. سوالی كه در حال حاضر مطرح است، درباره قسمت ميله‌ای آن است؛ اينكه آيا كهكشان‌های فاقد ميله در آينده می‌توانند آن را توليد كنند يا خیر؟
در تصوير جديد خوشه‌هايی از ستاره‌های داغ و جوانِ آبی‌ رنگ به چشم می‌خورد كه در امتدا بازوهای كهكشانی هستند. همچنين ابرهای هيدروژن يونيده شده كه به رنگ قرمز ديده می‌شوند، مشخص است. ﭘرده‌ای باريک از غبار نيز به طور مبهم وجود دارد كه از روی قرمز شدن نور ستاره‌های ﭘشت آن تشخيص داده شده است. اين تصوير امكان بررسی تقارن اين جرم را نيز فراهم كرده است. در اين بررسی چهار بازوی اصلی در مسيرهای غبارآلودی كه به طرف مركز متمايل هستند، ديده شدند.
NGC۱۶۷۲ كهكشانی «سيفرت»(Seyfert) است. به افتخار «كارل كينِن سيفرت»(Carl Keenen Seyfrt) اين گروه از كهكشان‌ها که هسته بسيار فعالی دارند را با این نام می‌شناسند. NGC۱۶۷۲ بيش از ۶۰ ميليون سال‌ نوری از ما فاصله دارد و در صورت فلكی «ماهی طلايی» قرار دارد. اين تصویر می‌تواند به سوال‌هايی نظير اين كه چرا بعضی از كهكشان‌ها با تشكيل ستارگان فروزان‌ هستند، ﭘاسخ دهد.

منبع : www.nojum.ir